ZELFONTSPANNER

In stilte heb ik sinds eind vorig jaar hard gewerkt aan mijn project ZELFONTSPANNER, een project
waarin ik diverse mensen in Eindhoven bevraag over hun eigen manier van onthaasten in deze drukke maatschappij,
waarbij ik hen fotografeer terwijl zijn hun onthaasting in mijn subtiele aanwezigheid in praktijk brengen.

Ik deed dit in stilte en offline, omdat ik iets compleets en tastbaars naar buiten wilde brengen.
Een intiem en aaibaar boekje, zo eentje die je in je kast wil hebben staan.
Waar je je hand naar uit kunt reiken als je het moeilijk hebt,
en je lijf en geest zich met geen mogelijkheid meer lijken te ontspannen.
Een exemplaar dat je kunt bevoelen, kunt aaien, kunt knuffelen, kunt koesteren.
Die je 50 verschillende eenvoudige opties biedt om weer terug bij jezelf te kunnen komen.
Intieme ervaringen, tips en herkenbare zoektochten van onze medemens uit Eindhoven.

En toen drukte Corona resoluut op de pauzeknop. Zo ongeveer op de helft van mijn verzameling. Stop. Halt.
Terwijl mijn boodschap juist belangrijker wordt, nu er bij nog meer mensen spanning is ontstaan.
Spanning zo extreem dat er sindsdien alleen al in mijn eigen omgeving twee goede vrienden uit het leven zijn gestapt.

Ik voel dan ook de urgente behoefte mijn project tegen mijn vooraf gestelde regels in de virtuele wereld in te knallen.
In een tijd waarin connectie via het internet belangrijker is dan ooit en waarin een boek aanraken al spanning geeft,
wil ik niet wachten tot er een tastbare publicatie is.

Vandaar dat ik heb besloten het project ZELFONTSPANNER stukje bij beetje in dit album te gaan verzamelen,
zodat iedereen nu al baat kan hebben bij de boodschappen van binnenuit.

Zorg goed voor jezelf, en check ook met veel aandacht en geduld bij je naasten.
Een grote glimlach verbergt vaak veel verdriet.

 




ZELFONTSPANNER #1  


Ik heb een vast puzzelplekje op de bank,
en maak al veertig jaar lang alle volkskrantpuzzeltjes van de zaterdagkrant.
Het is een guilty pleasure, denk ik.

Het proces is zalig.
In de volgorde waarin ik de puzzels maak zit structuur,
ik heb regels voor mezelf.
Ik ga hierbij altijd van makkelijk naar moeilijk.
De makkelijkste moet in één keer goed, zonder notities,
en direct uit mijn hoofd.
Bij de tweede mag ik aantekeningen maken.
Zo hou ik het voor mezelf uitdagend.

In mijn werk loste ik problemen van anderen op.
Alles moest bij mij altijd nuttig zijn.
Nu ik met pensioen ben is dat nog niet helemaal over.
Er doen nog steeds mensen een appèl op me,
waardoor ik weer even 'aan' sta.

In mijn puzzels ben ik alleen met mezelf bezig,
en dat hoeft niet tot iets te leiden.
Het resultaat boeit me dan niks.
Dat het geen hogere bezigheid is, voelt helemaal ok.
Is het klaar, dan gooi ik het in de prullenbak.
Als ik iets voor anderen op moet lossen,
moet er ook echt iets uitkomen.
Dan kan ik er niet zomaar even mee stoppen,
of het resultaat argeloos weg gooien.

Bezig zijn met nutteloze dingen zonder uitkomst,
maar met zelf opgestelde regels als uitdaging,
dat is wat me ontspant.




ZELFONTSPANNER #2  


Als ik onrustig ben en ik ga op de bank liggen,
dan ga ik alleen nog maar meer nadenken,
waardoor ik nog onrustiger wordt,
dus dan sta ik op en ga ik dansen.
Dat helpt.

Blijkbaar moet ik fysiek echt keihard gaan
om daarna complete rust
in mezelf te kunnen ervaren.

Drie liedjes in een afspeellijstje zijn genoeg.
Welke liedjes dat gaan zijn hangt helemaal af
van waar ik zin in heb op dat moment.
Beyonce, Afrikaans, of juist Klassiek.

Na die drie liedjes waarbij ik helemaal los ga
en zelfs de grond gebruik om op te rollen,
ben ik totaal kapot en voel ik me heerlijk.

Op de bank hijg ik na, helemaal languit,
met hangende benen en armen.
Alles is dan los, dat is zo fijn!

Ik voel mijn hart kloppen, voel dat ik zweet,
maar ik denk verder helemaal niks.

__________________________________



When I'm restless and I lie down on the couch,
my thinking only gets worse,
leading to even more restlessness,
so then I stand up and start dancing.
That helps.

Apparently I need to exhaust my body physically
to experience a peaceful mind.

Three songs in a playlist are enough.
Which songs depend entirely on
what I feel like at that moment.
Beyonce, African, or Classic.

After those three songs on which I go crazy
and even use the ground to roll up,
I am totally devastated and I feel wonderful.

I surrender myself on the couch,
all stretched out with hanging legs and arms.
Everything is loose.

I feel my heart beat, I feel my body sweat,
but I don't think anything at all.





ZELFONTSPANNER #3  


Als ik sport land ik mentaal.
Wielrennen, dan ben ik helemaal los.
Ik ervaar geluksmomentjes als ik in de buitenlucht fiets.
Je hebt het gevoel dat je vliegt als je de hoek omgaat
en ineens de wind in je rug krijgt.
Dat is dan echt een cadeautje voor mezelf.

Fysiek uitrusten is makkelijk. Mentaal uitrusten,
daar moet ik bewuster iets voor doen.
Rusten zet de wereld wel even op pauze,
maar het ontspant me niet.
Ik kom niet los op die manier,
daar is iets anders voor nodig,
een soort flow.

Ik had het er laatst nog met iemand over
dat Netflix onze hobbies doodt.
We hebben meer hobbies nodig.
Netflix en social media geven wel afleiding,
maar zorgen niet voor ontspanning.

Ik blijk andere mensen nodig te hebben
om mezelf totaal te kunnen ontspannen.
Als ik alleen een serie kijk, raak ik snel afgeleid.
Zit er iemand naast me op de bank,
dan kan ik me daar helemaal aan overgeven.

Het maakt eigenlijk niet uit wat ik doe,
als ik het maar samen met een ander doe,
want dan ben ik er met mijn volle aandacht bij
en kan ik de rest van de wereld loslaten.

Ik weet het,
zoiets zou ik eigenlijk alleen moeten kunnen.
Laat dat dan een mooi ontwikkelingsdoel zijn.




ZELFONTSPANNER #4  


Vroeger stond ik altijd 'aan' voor werk.
Dan ging ik avonden door met denken en verzinnen.
Nu weet ik sinds een aantal jaren
dat er morgen gewoon weer een dag is.
Dat de wereld doordraait.
En dat ik altijd weer kan inhaken.

Ik definieer werk en vrije tijd niet meer zo.
Ik vraag mezelf tegenwoordig eerder af:
wat is er nu aan de orde?
Sta ik 'aan' of 'uit'?
Op de vraag of ik het druk heb zeg ik altijd ja,
want ik kan ook heel druk zijn met niets doen.

En dan is deze stoel het wel hoor.
Ik zit hier het liefst constant in naar buiten te kijken.
We kijken uit op de drukke kant van Strijp-S,
maar eigenlijk kijk ik altijd uit op rust:
mensen die chillen op het grasveld,
of gezellig van een drankje genieten op het terras.
Er is bijna geen verkeer.

Daar buiten staat iedereen op een prettige manier 'aan',
en ik soezel hier binnen lekker weg in mijn stoel.




ZELFONTSPANNER #5  


Ik moet er niet aan denken om nu nog
met grote samenwerkingsprojecten bezig te zijn.
Sinds ik mijn simpele 'routineklussen' heb,
kan ik me veel beter ontspannen,
en ben ik niet meer continue bezig in mijn hoofd.

Hoe ik mezelf tegenwoordig onthaast?
Mijn angstcentrum heeft nogal de neiging druk te doen,
dus ik geef mijn amygdala de kans
zich te herstellen door goed te slapen.
Zondag is mijn vaste rustdag,
dan doe ik echt helemaal niks
en laat ik ook echt even niemand aan mijn kop zeuren.

De wereld zet ik even uit.

Nu ik samenwoon moet ik
mijn zondagsrust wel echt afdwingen.
Dat kost me wel moeite,
want mijn partner is een wervelwind.
Hij wilde op zondag steeds iets doen.
Nu ga ik daar in mee,
op mijn voorwaarden.
We houden het kleinschalig
en stemmen af.
Dan gaan we naar een rustige lokatie,
of we kijken samen op de bank naar de TV.

Het liefst kijken we naar iets kneuterige,
zodat we blij zijn met wat we zelf hebben.
Zittend op de bank als die twee oude muppets
leveren we constant commentaar op wat we zien.
Dat kunnen we goed, en we lachen wat af.

In het echt leven vinden we dat lastig.
Hoe uit je je mening zonder de ander te kwetsen?
Lekker alles eruit spuien naar de TV is veilig.
Je krijgt geen weerwoord, kwetst er niemand mee.
En we zijn het zo lekker eens met z’n tweetjes.




ZELFONTSPANNER #6  


Wanneer ik in een flow zit, verdwijnt de tijd.
Mijn gedachten staan uit.
Puur in het moment laat ik los
van al het andere
en focus ik op mijn kern.

Mijn hoepel vormt dan een verlengstuk van mezelf
die me een eenheid met mijn lichaam laat ervaren.

Deze expressievorm geeft me veel plezier
en brengt me in extase;
bewegingen vloeiend in elkaar laten overlopen
en telkens weer nieuwe uitdagingen ontdekken,
vrij dansen en niets hoeven.

Als de hoepel valt geef ik mezelf de vrijheid
hem op te pakken met een bepaalde move
of er al dansend naartoe te gaan.
Als dat eenmaal lukt, geeft dat veel voldoening.

Als alles vanaf een eerste training lekker zou lopen,
er geen risico's zijn, alles perfect is en niets te leren valt,
zou het super saai zijn.

De flow zit ‘m voor mij in de uitdaging
van het spelenderwijs ontdekken en leren.
Weer even lekker kind zijn door
buiten te spelen en te groeien.

Als kind was ik meer een verlegen binnenpersoon.
Sinds ik hoepel ben ik eigenlijk
een verbeterde kindversie van mezelf geworden.
Ik ben nu veel buiten
en kom eerder uit mijn comfortzone.

Nu is het gewoon lekker zelf op pad gaan en mijn ding doen.
En daardoor ook weer fijne mensen ontmoeten.

____________________________________________

When I’m in the flow, time disappears.
My thoughts are off.
Purely in the moment I let go
of everything else
and focus on my spiritual core.

My hoop forms an extension of myself
that let me experience unity with my body.

This form of expression gives me much joy
and brings me in ecstasy;
letting movements flow smoothly into each other
and discovering new challenges every time,
nothing else but dancing free.

When the hoop falls I give myself the freedom
to pick it up with a certain move
or go dancing to it.
When that happens, it gives a lot of satisfaction.

If everything would go smooth in a first training,
when everything would be perfect and there’s nothing to learn,
then it would be super boring.

The flow is for me the challenge
of exploring and learning in a playful way.
Being a child again by
playing outside and grow.

When I was a child I was more a shy indoor person.
Since I hoop I’m actually
an improved child version of myself.
I’m outside a lot
and get faster out of my comfort zone.

Now it’s just going around by myself and doing my thing.
And because of that meeting many nice people.





ZELFONTSPANNER #7  


Ik kan niet tien uur aan een stuk werken
en snap ook echt niet
waarom mensen dat zouden willen.
Eigenlijk doe ik altijd rustig aan,
of ik nou werk of niet.
Mijn werkzaamheden combineer ik
met bezigheden die me ontspannen.
Dan heb ik naast mijn laptop bijvoorbeeld een boek liggen
of een documentaire aan staan.
Of ik ga bij wijze van pauze even de tuin in
en stop mijn handen in de aarde.

In de tuin is er altijd werk.
Ik kan er elke dag iets anders doen.
Dit is echter werk dat ontspant,
waar ik geen stress van krijg.
Met mijn handen in de aarde
bestaat alleen het heden.
Ik maak dan echt contact met het nu.
De to-do lijst verdwijnt uit mijn hoofd.
Het gevoel van tijd ook trouwens,
en dat is in deze maatschappij
soms dan net weer niet zo handig.

Ik heb sinds kort een kitten.
Ik wist niet dat je je zo'n zorgen kon maken om een huisdier.
Ik dacht: leuk, ik neem een kat voor mijn zoontje.
Beetje eten en drinken geven, kattenbak verschonen, that's it.
Nou, zo werkt dat dus niet,
ik ben enorm van dat diertje gaan houden.
Ze komt als een baby in mijn armen liggen
en spint als een malle.

Er is maar een manier om haar vol overgave te kunnen laten liggen
en dat is door mijn eigen ademhaling bewust te vertragen,
waardoor ik zelf ook helemaal in opperste staat van rust kom.




ZELFONTSPANNER #8  


Ik ben autistisch, en als ik in een shutdown zit
helpen alleen de spelletjes op mijn telefoon,
maar om op een langere termijn een shutdown te voorkomen
of als ik naar een depressie neig, dan helpt het enorm
om in mijn tuin bezig te zijn. Er is niks dat me
zo grondt en uit mijn hoofd haalt als tuinieren.

Als ik fysiek heel moe ben is het al voldoende
om vanuit mijn bank te kijken naar al het groen om me heen.
Dat maakt me rustig.

In de tuin naar bloemen kijken is echt een ‘stim’,
dat haalt me actief uit mijn overprikkeling.
Ik voel dan zelfs een diepe verliefdheid in mijn buik,
aslof er serotonine door wordt opgewekt.

Bloemen werken voor mij beter dan antidepressiva.
Ik kan er helemaal geobsedeerd op inzoomen,
zie details die anderen ontgaan.
Door daar mijn focus op te leggen wordt ik rustig.

De macrolens op mijn camera zorgt voor extra oogkleppen
om zoveel mogelijk externe prikkels te kunnen weren.
Als ik fotografeer doe ik helemaal niks anders,
alle gedachten zijn weg.

Ik kan met mijn hoofd dichterbij en verderaf,
maar als ik in- en uitzoom met mijn macrolens
voegt dat wel nog iets extra’s toe,
als een soort objectivatie.

Ik kan een hele dag bezig zijn met macrofotografie.
Ik ga door tot de foto overeenkomt met hoe ik de werkelijkheid zie,
maar om de intensiteit weer te kunnen geven
van mijn verliefde ervaring als ik de tuin inloop,
zouden eigenlijk alle duizend foto’s van dezelfde bloem
met elkaar gecombineerd moeten worden.

______________________________________

I'm autistic, and when I'm in shutdown
only games on my phone work.
But to avoid shutdown or incoming depression in the long run,
it helps me enormously to work in my garden.
There's nothing that ground me and gets me out of my head than gardening.

When I'm physically tired it's enough to just watch
all the greenery around me. It calms me.

Watching the flowers in my garden is a stim to me,
it actively gets me out of overstimulation.
I even feel a deep love in my stomach,
like serotonine is being released inside me.

Flowers work better than antidepressants.
I can zoom in obsessively, see details no one else notices.
Focusing on those makes me relax.

The zoomlense on my camera ensures extra blocking of external impulses.
When I'm taking photos I do nothing else,
my mind goes empty and my thoughts are gone.
I can move my head to and from the subject,
but when I use my zoomlense for that it adds something extra,
a type of objectivation.

I can do macro photography all day.
I persist until the photo represents what I see in reality.
But to reflect the intensity of the love I feel,
I'd really have to combine all of the thousands of photos
I've taken of all the details of that same flower.




ZELFONTSPANNER #9  


Als ZZP-er ben je eigenlijk altijd wel met je werk bezig,
dus aan ontspanning heb ik altijd veel behoefte gehad.
Ik hield van uitgaan met vrienden, was vaak de bob,
maar dronk ook wel een biertje.
Tegen alcohol kon ik echter nooit zo goed,
noch tegen de eventuele kater de dag erna.

Wat ik eigenlijk het fijnste vond was dansen.

De wereld van de Ecstatic Dance,
waarin niet gesproken wordt en er gedanst wordt op blote voeten,
heeft mijn vrijetijdsbesteding en -invulling enorm veranderd.
Daar kan ik op mijn eigen manier, zonder oordeel
dansen in stilte, op mezelf of met anderen.

Sinds ik 'ecstatic dance' heb ontdekt voel ik me echt ontspannen.
Ik drink zelfs helemaal geen alcohol meer,
ga op tijd naar bed na een dans sessie,
en voel me de volgende dag dus helemaal fris en ontspannen.

Het is voor mij een soort mindfulness.
Ik raak in extase en vergeet alles om me heen.
Er ontstaat een natuurlijke high
waar geen drugs of alcohol tegenop kunnen.




ZELFONTSPANNER #10  


Vroeger draafde ik op voor elke klus die me werd aangeboden.
Ik woonde samen en kreeg er veel kritiek op dat ik vaak van huis was.
Langzaam kwam ik tot het besef dat niks doen ook heel belangrijk is.
Anders draaf je maar door en dat is niet goed voor jezelf, noch voor anderen.

Volgens mij zijn er nog steeds veel mensen die nooit onthaasten.
Mijn generatie is daar sowieso erg slecht in.
En zolang wij ons onderwijssysteem zo blijven inrichten
als het al tientallen jaren is, blijft dat zo.

Kinderen worden van jongs af aan gedrild
op presteren, presteren, en nog eens presteren.
Ouders juichen dat nog toe ook.
Daarmee jagen we een groot deel de afgrond in.
Die krijgen dat een burn-out of worden depressief.
Daar kun je je alleen van losmaken
als je daarover nadenkt, er veel over praat,
en het zelfvertrouwen hebt je te onttrekken
van het keurslijf waar je in geduwd wordt.

En dan moet je daarna stevig in je schoenen blijven staan,
want je loopt uit de pas en:
'hoezo maak je geen carrière en leef je zo impulsief?'.

Soms doe ik ook nog steeds wel teveel, hoor.
Tegenwoordig weet ik dat ik een grens ben gepasseerd
op het moment waarop ik frustratie voel
dat ik niet meer toe kom aan niks doen.
Dat niks doen is voor mij heel belangrijk geworden,
daar plan ik dagen voor in.

Als ik dan toch besloten heb om een hele dag thuis te blijven,
helemaal niks te doen, en door het huis loop,
dan kan ik net zo goed meteen even het huishouden doen.

Dat ontspant me, ik hoef dan even
helemaal niet aan werk te denken.




ZELFONTSPANNER #11  


Ik heb altijd het gevoel gehad productief te moeten zijn,
waardoor niks doen me een schuldgevoel gaf.

Voorheen laadde ik mezelf op met behulp van verschillende hobbies,
maar die gingen op een gegeven moment toch voelen als moeten.

Ik kan mijn rust nog wel vinden in borduren of origami,
omdat ik daarbij een ontspannend stappenplan kan volgen
waarbij het resultaat meteen heel mooi is,
maar mijn eigen inspiratie kan ik daarin niet kwijt.

In koken ben ik wel heel erg creatief.
Vrienden noemen me een kunstenaar in het koken.
Ik heb dan een heel pallet aan smaken in mijn hoofd,
waarmee ik culinair kan 'schilderen'.

Vrijdag is mijn vaste vrije dag, waarop ik geen afspraken inplan.
Na het middaguur ben ik meestal wel klaar om eventueel naar buiten te gaan,
maar daarvoor blijf ik binnen lekker rommelen,
en maak ik een kookplan voor het weekend.
Ik bekijk bonusaanbiedingen, maak een lijstje,
en mag na 12 uur boodschappen van mezelf gaan doen.

De associatie met de start van het weekend voelt als een cadeautje.
Als ik een zware week heb gehad, dan begin ik donderdagavond al.
Die nacht slaap ik veel beter.




ZELFONTSPANNER #12  


Ik doe het andersom. Ik begin leeg en zoek dan gedoseerd vulling.
Dat doe ik in mijn huis, in mijn sociale leven, in mijn werk.
Dat is ook het kapitaal dat je hebt als je alleen leeft.
Onthaasten speelt voor mij daarom ook niet zo.
Ik heb tijd. Dat is waardevol,
besef ik me, als ik om me heen kijk.

De keerzijde is dat het ook heel erg stil kan zijn.
Thuis is het zelfs zo stil dat mediteren bijna een onmogelijke opgave is.
Ik vind het eng om het nog stiller te maken dan het al is.

Stilte is voor mij geen luxeproduct,
het is mijn natuurlijke staat van zijn.

Lastig is dat ik juist niet makkelijk in
een ritme kom waarin ik veel presteer.
Want dat ritme moet ik zelf op gang brengen, en houden.
Vanuit drukte lukt soms meer dan vanuit rust, hoe gek dat ook klinkt.
Dat mis ik wel in de stilte, dat ik niet altijd voluit leef.
Maar moet ik kiezen, dan kies ik voor de rust.

Ik onthaast dus door de essentie over te houden,
en van al het overbodige afstand te doen.
Vrienden zijn belangrijk,
maar zelfs daarvan heb ik er niet meer dan nodig.

Indikken in plaats van uitbreiden,
dat is waar ik waarde aan hecht.




ZELFONTSPANNER #13  


Vanuit mijn atelier heb ik heerlijk uitzicht
op alle bedrijvigheid van hartje Strijp-S.
Er is altijd iets om rustig naar te staren.

Als ik gestresst ben ga ik bewust hierheen.
Dit plekje is van mij alleen, met al mijn
verzamelde spulletjes, en eigen muziek.

Het voelt zen om bezig te zijn
met dingen die niet al te moeilijk zijn:
leer knippen, jassen met de hand beschilderen.
Dat maakt mijn hoofd leeg.

Herhalende handelingen zijn rustgevend.
Heb ik eenmaal een patroon onder de knie,
dan vul ik daar hele vlakken mee.

Ik gebruik een zacht penseeltje, geen stift.
Dat zachte voelt veel fijner, dat speelt ook mee.

Heb ik een uurtje geschilderd, dan gaat
mijn nek van krk krk krk, en denk ik:
‘ahh, ik heb weer even bijgetankt!’




ZELFONTSPANNER #14  


Als oudste in het gezin zorgde ik als 'vader' voor mijn moeder.
Van jongs af aan geeft het me waarde om iemand te helpen,
ik heb daar later ook mijn werk van gemaakt.
Ik geef graag.

Wat mij helpt onthaasten is het bekijken van een filmpje
met een groot probleem of een grote uitdaging,
het liefst waarbij er iemand gered wordt.
Iets met veel emoties, zodat ik goed kan huilen.

Ik leef intens mee met wat er in het filmpje gebeurt
en voel alle spanning in mijn lijf.
Als alles dan goedkomt, dan ontlaadt ik met tranen.
Gecombineerd met een glaasje 43,
voelt dan ook nog eens als vakantie.

Als ik huil voel ik me kwetsbaar en zacht.
Dan kan ik bij mezelf schuilen, in mijn eigen eitje,
zonder aan iemand verantwoording af te leggen.
Het is een kwetsbaarheid die heel sterk maakt.
Ik zeg dan ook tegen mezelf:
wat ben je toch een ouwe lul, he?!




ZELFONTSPANNER #15  


Het valt me op dat er tegenwoordig
allemaal jonge mensen een burnout hebben.
Ze moeten teveel en het is allemaal te gehaast.

Hoe ik zelf onthaast? Ik pak mijn joint.
En dan MOET ik gitaar spelen, of ik wil of niet.
Als ik eenmaal gitaar speel, kom ik helemaal tot rust.

Een beter medicijn is voor mij eigenlijk gewoon dingen gaan doen hoor.
Ik heb weinig discipline en leef van dag tot dag.
Ik probeer elke keer rustig het moment te vinden tot ik puntjes op de i kan zetten.
Dat gaat met kleine symbolische stappen. Teveel tegelijkertijd werkt bij mij niet.
Op deze manier kom ik uiteindelijk wel bij mijn doel,
maar het duurt bij mij gewoon wat langer dan bij andere mensen.

Dat heb ik inmiddels van mezelf geaccepteerd.




ZELFONTSPANNER #16  


Ik studeerde af tijdens de economische crisis,
dus om toch geld te verdienen ben ik gaan werken
achter de bar en in de keuken van een cafeetje.
Ik had toen een bepaalde geldingsdrang.
Dat ik nog geen echte baan had…ik dacht:
‘wat is er mis met mij?!’
Achteraf was het de meest chille periode uit mijn leven,
en is het zonde dat ik daar niet juist van heb genoten.

Nu ik steeds achter de computer zit te engineeren,
mis ik die relaxte tijd van het lekkere koken
en gezellig met mensen bezig zijn.
Achter de computer zijn al je bewegingen onnatuurlijk.
Het is zakelijk, zonder pauzes, business to business.
In die machinewereld zijn we niet lief voor elkaar.

Die ontspanning en de gezellige gastronomie
haal ik nu thuis terug in het koken.
Lekker naar de Marokkaanse supermarkt,
goedkope maar goede ingrediënten halen.
Snijbewegingen, uien pellen, verse kruiden plukken in de tuin;
het brengt me allemaal weer terug naar natuurlijke houdingen.

Tijdens het koken drink ik een biertje,
heb ik van m’n pa geleerd.
Lekker hangen tegen het keukenblok
en pils drinken terwijl het water kookt.




ZELFONTSPANNER #17  


Mijn dag is automatisch snel gevuld, er liggen altijd
nog wel losse flodders klaar om aan te pakken.
Eindeloos met ideeën rondlopen zonder dat er iets uitkomt,
dat voelt voor mij als verspilde tijd.
Ik wil ritme in mijn dagen en weken
door op elk moment iets nieuws wat er al ligt
op te kunnen pakken en af te maken.

Als ik vanalles heb gedaan,
spoel ik aan in mijn torenkamertje.
Dat is mijn ‘dan maar even niks’ na alle drukte,
mijn droom- en bezinkingstijd.
Ik sta mezelf dat toe als ik heel moe ben,
en denk dan tijdens het aanspoelen:
‘Oh ja, dat is natuurlijk het ontspannen
waar mensen het altijd over hebben.’
Ik doe dat dus niet bewust,
mijn lichaam vráágt er echt om.

Ik vind lezen heerlijk, maar het
helpt me niet geheel tot rust te komen.
Op de een of andere manier smokkel je
er dan toch weer een functionaliteit in.
Dus probeer ik hier gewoon te zitten, te ‘zijn’.

Je ziet vliegtuigen aankomen hier.
Lampjes in de lucht gloeien steeds intenser,
dan volgt een zwenking, en dan weet je:
hij gaat landen.

Het is grappig, dat geluid hier…
Wat ik zie is asfalt en milieuvervuiling,
maar wat ik hoor is water, de zee.




ZELFONTSPANNER #18  


Ik behoor niet tot de mensen die
in twee minuten klaar zijn met poepen,
dus lees ik fijn een boek.
Dat gunt mijn lijf de rust
om te kunnen ontspannen
voor een goede ontlasting.

Uiteindelijk zit ik ook nog eens
veel langer op de wc dan nodig is,
omdat ik dan zo lekker aan het lezen ben.
Donald Ducks, boeken waar ik mee bezig ben,
en zelfs studieboeken lees ik daar.

Ik kan me niet anders herinneren.
Als kind deed ik dat al en ik zie
het mijn kinderen nu ook doen.
Die moet ik af en toe
gewoon van de wc af trekken,
anders blijven ze daar zitten.

Voordat ik kon lezen
was het altijd gezellig op de wc.
Dan zat papa erbij
om mijn billen af te vegen.
Voor mij valt dat echt onder het kopje
‘zorgzaamheid, geborgenheid en veiligheid’.
Dat is denk ik uiteindelijk ook waar mijn
gevoel van diepe ontspanning vandaan komt.




ZELFONTSPANNER #19  


‘Hey, zorg goed voor jezelf, he?!’
zeiden ze toen er veel in mijn leven speelde.
En ik dacht ‘ja maar hoe dan?!’.
Het klonk als een soort geheim
waar iedereen van wist behalve ik.

Sinds mijn burnout ben ik weer gaan schrijven.
Mijn dagboek staat voor tijd voor mezelf.
Het is mijn moment, dat niet verwatert.

Ik gebruik het schrijven om mezelf te leren kennen,
en om rondjes in mijn hoofd te doorbreken.
Al die gedachten zijn van mij
en mogen er gewoon zijn.

Als ik dat momentje neem voor reflectie,
voel ik wat me energie geeft en kost.
Kinderen voelen en uiten dat nog wel,
maar volwassenen maken daar geen ruimte
meer voor, die gaan maar door.
En door.




ZELFONTSPANNER #20  


Wat echte onthaasting is weet je na een burn-out,
een lange reis, of door ziekte lang thuis moeten zitten.
Ik denk dat je dan pas weet hoe relaxed het is
om helemaal geen spanning in je lijf te hebben.

Voor mijn werk in de crisisopvang is onthaasting
een vereiste om mijn werk goed uit te kunnen voeren.
Extreme emoties en situaties moet ik een plek
kunnen geven en niet mee naar huis nemen.

Onthaasten is het vinden van een balans
tussen alle aspecten in je leven:
drukte en rust, gezelligheid en somberheid,
natuur en sociale contacten, voeding en vasten.
Voor mij is dat een spiritueel proces.

Ik gebruik mediatie om op het ‘nu’ te kunnen focussen
Door connectie te maken met het hogere bewustzijn
kan ik bewust afstand doen van processen in mijn lichaam.
De storm in mijn hoofd zet ik stil, mijn lijf komt tot rust.
Ik voel het nu steeds beter als ik uit balans ben
en zet er dan direct de rem op.
Komt er iets op mijn pad, dan stel ik mezelf vragen,
zoals: ‘Heb ik hier nu behoefte aan?’
en ‘is dit nu goed voor mij?’
Zo geef ik de regie terug aan mezelf.




ZELFONTSPANNER #21  


Ik rookte en ik blowde om mijn hoofd uit te kunnen zetten.
Toen ik in het ziekenhuis belandde in een bed waar ik zes weken niet uit mocht
werd ik ineens geconfronteerd met het begrip ‘loslaten’.
Als de dokter na twee uur zou komen en ik vroeg waar hij bleef,
dan kon het zijn dat de verpleegster zei: “oh die is nog bezig, dat wordt wat later”.
En als hij die avond dan helemaal niet meer geweest was: “hij komt morgen”.
Loslaten dus, niks kunnen eisen, het komt wanneer het komt.
Ik was totaal overgeleverd.

Toen ik het ziekenhuis uit kwam, voelde ik me zen.
Stoppen met roken was niet moeilijk meer,
en ook mijn horloge draag ik sindsdien niet meer.

Ik heb nog maar 3% niercapaciteit
en als ik kapot moe ben stap ik de auto in,
en zet ik mijn cruisecontrol aan op 8 km onder de limiet
zodat ik net geen irritante weggebruiker ben.
Als er dan iemand achter me zit te pushen,
hoef ik niet te reageren. Die haalt wel in.
Muziek hard, lekker onderuit zakken in de stoel, en genieten.

’s Nachts rijdt ik het liefst.
In het donker ziet niemand je, zit je in je eigen bubble.
En als ik dan nachtbrakers tegenkom,
voel ik daar een connectie mee.

Langs de weg gaan gezellig de lampjes aan,
en mijn dashboard krijgt ineens een fijne uitstraling.
Na zo’n nachtelijk privé feestje kom ik er verfrist weer uit.




ZELFONTSPANNER #22  


Mijn eigen moment van rust creëer ik door
verbinding aan te gaan met het grote bewustzijn.
Ik kniel neer bij mijn Jezus-, Maria- of Boeddhabeeld,
en met de geur van salie en indiaanse klanken
maak ik mijn eigen ceremonie.
Ik stuur een vraag de kosmos in
en krijg antwoord via mijn dromen.

Zielen kunnen eenvoudig communiceren,
die komen vanaf grote afstand bij elkaar op bezoek.
En wij maar denken met z’n allen
dat we via onze telefoon verbinding hebben.

Mijn boeddhabeeld heeft twee gezichten,
net als mijn lieve, zachte, maar depressieve vader,
waar ik het beeld van heb geërfd.
De verdrietige kant is eigenlijk het mooist,
maar die heb ik toch naar de muur gedraaid.

Ik heb veel geleerd van mijn vader.
We wijzen onszelf constant af,
maar hoe kun je je vlammetje brandend
houden als je het steeds zelf laat doven?
Dat gekke, excentrieke, eigene,
dat maakt jou tot wie je bent.

Namaste.
Amen.




ZELFONTSPANNER #23  


Als ik aan het werk ben en
ik zie het even allemaal niet meer,
dan klap ik mijn laptop dicht
en begin ik te plukken.

Eerst knipte ik mijn dooie puntjes,
maar inmiddels heb ik een nieuwe uitlaatklep;
bij daglicht trek ik een voor een
mijn beenhaartjes eruit met een pincet.

Het is fijn om naar die haartjes te kijken,
er zijn zoveel verschillende soorten.
De puntjes die je los moet maken
geven de meeste voldoening.
Als er dan zo’n lange uitkomt,
dan ben ik extra blij.

Breekt een haar af, dan vind ik dat jammer,
maar denk ik: ‘ach die is dan voor de
volgende keer, die groeit wel weer aan’.

Het plukken is mijn ideale pauzemomentje.
Ik kan daar dan even helemaal in opgaan,
en het zorgt ervoor dat mijn hoofd leeg raakt.
Het werkt onthaastend omdat je het niet
te snel mag doen, want dan breken de haartjes af.
Je moet juist heel rustig en langzaam
zo’n haartje eruit trekken, zodat je
meteen ook het haarzakje meeneemt.

Uiteindelijk is mijn werk gedaan zonder stress
en is ook nog eens mijn been glad.




ZELFONTSPANNER #24  


Als ik depri ben ga ik zitten en staren
en raak ik verstrikt in mijn eigen gedachtes.

Overdaad om me heen maakt me creatief.
Als ik omringd wordt door snuisterijen
wordt ik geprikkeld om dingen te gaan doen
en wordt ik weer rustig van binnen.

Als kind hield ik al van frutsels, en ordening.
Dan kreeg ik van mama een hele bak vol knopen
die ik fijn allemaal op een rijtje kon leggen.
Mijn hele muur en vloer waren gevuld met spulletjes.
Er was maar één cirkeltje leeg en daar zat ik.

Nu mijn eigen huis veel groter is,
komen er alleen maar meer spullen in,
en hangt het van georganiseerde chaos aan elkaar.
Ik kan er nog steeds niet tegen als iets kaal of wit is.
Ik krijg kippenvel van leegte, alles moet gevuld.

Momenteel ben ik bezig de overgebleven witte muur
met een zwarte stift helemaal vol te priegelen,
terwijl ik naar een audioboek luister.

Al die externe prikkels
maken mijn hoofd leeg.




ZELFONTSPANNER #25  


Mijn rust komt het merendeel van de poes op mijn schouder.
Ik heb er thuis vier, en neem er steeds eentje mee
als ik buiten Pokemon Go speel.
Voor mij is dat afleiding van andere mensen
en tegelijk leid ik andere mensen ermee af.


Rust krijg ik ervan als er iemand chagrijnig aan komt gelopen
en toch weer even moet lachen omdat er een kat op mijn schouder zit.
Dat geeft positieve energie, voor alletwee.


De poes zorgt ervoor dat ik niet negatief geprikkeld word.
De meeste mensen zijn buiten niet bezig met wat er goed gaat,
maar lopen vaak in ellende verzonken langs.
Dat zijn energieën die ik niet kan gebruiken.


Door de poes sturen ze even een ander soort prikkels
en maken ze op een andere manier contact.
Even een lach en een casual gesprek doet iedereen goed.


De poes is dus eigenlijk een soort slechte-energie-filter.
Ze gaat bijna overal mee naar toe,
Alleen concerten en muziekfeesten doe ik alleen
en dan sluit ik me van tevoren af.